IJzendijke

Uitgestrekte witte velden omringen je

De grauwe kiekendief die zoeven met je meevloog

Gaat verloren in de gure grijsheid

Hier heerst de vorst van de nacht.

 

Stug bewerkt een man zijn land

Handen als kolenschoppen, koud en gehard als staal,

Scheiden de piepers van de klei: een boer

Laat zich niet uit het veld slaan.

 

En zij, haren als gerst, lippen als de sikkel

Van de bloedrode maan

Brengt de kleuren terug in dit landschap van ijs.

 

Want genadeloos gelooft ze in je wezen

Tot je hoofd is beneveld

Als IJzendijke op een koude winterdag.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s