Een dag voor de heimwee

Acht pikzwarte Oegandese kinderen zingen hun keeltjes schor. Gospel van de meest uitbundige soort. Fietsend door Rotterdam op mijn vrije Hemelvaartsdag, hoorde ik hun gezang. Ik volgde het geluid, op zoek naar de bron. Het zwol aan, werd harder, en leidde me uiteindelijk naar de Euromast.

De enige andere toehoorder is de microfoon van het plaatselijke radiostation. De kinderen dansen allemaal, ook al ziet de luisteraar het niet. Zonder de spontaniteit te verpesten met choreografie, draaien de lichamen en hoofdjes op verschillende ritmes, die als een wonder samensmelten op de muziek. ‘Ze kunnen niet anders, zo komen ze ’s ochtends al uit bed,’ lacht de begeleider van de uitzinnige meute.

Ik fiets verder met de tegenwind in het gezicht, maar met het hoofd in de wolken. Want de Maasstad weet me al vijf maanden lang te ontroeren met dit soort plotselinge gebeurtenissen, die hier net als de mensen lijken aan te komen waaien van overzee. Verderop een park vol vlaggen en klederdracht. Achter de Noorse Zeemanskerk wordt ‘Nasjonaldagen’ gevierd, de nationale feestdag van Noorwegen. De bebaarde zeevaarders uit lang vervlogen tijden zijn allang vervangen door expats in krijtstreeppak, toch is er nog altijd behoefte om in een vreemd land samen te komen om de eigen taal te kunnen spreken.

Een geur van supersterke en mierzoete koffie sleurt me van de fiets af, de Turkse braderie van Crooswijk op. Ik vind mezelf algauw omringd door zorgzame vrouwen die me wegwijs willen maken in de Turkse keuken. Een kleine jongen met een te grote pet pakt de plakkerige plakken baklava met de vingers op, en doet ze voor me in een plastic bakje.

Vandaag is iedereen anders, en zijn ze allemaal gelijk. De Noren, de Turken, en de kleine Oegandeesjes hebben nauwelijks iets gemeen. Maar stuk voor stuk verlangen ze ernaar om voor een dag geen immigrant meer te zijn, maar gewoon weer Noor, Turk of Oegandees. Nee, de zang, de dans, de muziek en het eten van vandaag zijn geen toonbeelden van integratie. Op deze Hemelvaartsdag wint de heimwee. Maar dat mag ook wel eens. Want morgen, op het werk of op school, spreekt de helft van deze wereldstad noodgedwongen weer een andere taal dan die van het moederland.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s